La vojo de l' vivo
Rapide kiel vento,
daŭre pasas
la tagoj kaj la noktoj
de infanaĝo...;
anĝelo la prizorgon
donacadas
dum siaj manoj kudras
la distancon.
Kaj poste venas jaroj
de juneco:
la ludoj, geamikoj,
la lernejo...
l'animo jam difinas
personecon,
komenciĝas en kor'
subite la vartad'
de revo.
Ekfluas kiel granda font'
mieloj de l'unua am'.
Tuj flugi deziras l'anim'
kaj flugas al la fantazi'.
Kaj ni lernas ke doloro kaj gajeco
apartenas ja konstante al la vivo.
Kaj poste kiam ni jam du
serĉante saman ideal'
ekformas neston de la am',
ŝirmejon nomata la hejm',
Ni komencas novan fazon de la iro:
paro viro-virin' ligitaj per la fid'
kaj per la espero.
La fruktoj de l' kuniĝ'
benata Die
gajigas hejmon nun
per sia ĉeesto.
Kiun ni amus pli
ol la gefilojn?
Ili estas plilongiĝo
de la ekzisto.
Poste kiom da penoj
kaj sendormoj
por ke al gefiloj manku
ja nenion.
Por ke kiam kreskitaj
iru alten,
kaj ili gajnu plu
tiun feliĉon ja
tre deziratan.
Kaj poste ĉe ilia forir',
-eĉ kelkaj ne adiaŭas nin!-
malvarmo de tia solec'
frapadas nian koron tuj.
Estas tial
amatino
ke mi petas
ripete kaj ripet':
Se al mi venas oldec'
Vi restu apude. aŭtoro: Héctor Ochoa |
El camino de la vida
De prisa como el viento
van pasando,
los días y las noches
de la infancia...
un ángel nos depara
sus cuidados,
mientras sus manos tejen
las distancias...
Después llegan los años
juveniles...
los juegos, los amigos,
el colegio...
el alma ya define
sus perfiles...
y empieza el corazón
de pronto a cultivar
un sueño...
Y brotan como un manantial,
las mieles del primer amor,
el alma ya quiere volar
y vuela tras una ilusion...
y aprendemos que el dolor y la alegría
son la esencia permanente de la vida.
Y luego cuando somos dos,
en busca de un mismo ideal,
formamos un nido de amor,
refugio que se llama hogar.
Y empezamos otra etapa del camino...
un hombre, una mujer,
unidos por la fe
y la esperanza...
Los frutos de ese amor,
que Dios bendijo,
alegran el hogar
con su presencia,
a quien se quiere más,
sino a los hijos,
son la prolongación
de la existencia...
Después cuantos esfuerzos
y desvelos
para que no les falte
nunca nada.
Para que cuando crezcan
lleguen lejos
y puedan alcanzar
esa felicidad
tan anhelada.
Y luego cuando ellos se van,
algunos sin decir adios,
el frío de la soledad
golpea nuestro corazón.
Es por eso
amor mio
que te digo
por una y otra vez...
si llego a la vejez...
que estés conmigo. autor: Héctor Ochoa |
Klaku
Facebook
Menéame
Twitter
Google
Yahoo!
Windows
Digg
Reddit
Delicious
My Space
Technorati
Gacetilla
Mister-Wong
